شب آفتابی

                                  زندگي   
                                                                شب آرامي بود ميروم درايوان تا بپرسم از خود
                                                                                                زندگي يعني چه
                                                                        مادرم سيني چاي در دست گل لبخندي چيد
                                                                                               هديه اش داد به من
                                                                خواهرم تکه ناني آورد آمد آنجا لب پاشويه نشست
                                                                          پدرم دفتر شعري آورد تکيه بر پشتي داد
                                                                       شعر زيبايي خواند ومرا برد به آرامش يقين
                                                                                                    با خودم ميگفتم:
                                                                    زندگي راز بزرگي است که در ما جاري است
                                                                                     زندگي فاصله آمدن ورفتن است
                                                                                                رود دنيا جاري است
                                                                               زندگي آبتني کردن در اين رود است
                                                            وقت رفتن به همان عرياني که به هنگام ورود آمده ايم
                                                                    دست ما در کف اين رود به دنبال چه مي گردد
                                                                                                                هيچ!!!
                                                               زندگي وزن نگاهي است که درخاطر ه ها مي ماند
                                                                            شايد اين حسرت بيهوده که بردل داري
                                                                                 شعله گرمي اميد تو را خواهدکشت
                                                                                     زندگي درک همين اکنون است
                                                                         زندگي شوق رسيدن به همان فردايي است.
                                                                                                        که نخواهدآمد
                                                                                      تو نه درديروزي نه درفردايي
                                                                                      ظرف امروز پراز بودن توست
                                                                             شايد اين خنده که امروز دريغش کردي
                                                                                آخرين فرصت همرا هي بااميد است
                                                             زندگي يادغريبي است که در حافظه خاک به جا ميماند
                                                                                زندگي سبز ترين آيه در انديشه برگ
                                                                     زندگي خاطر دريايي يک قطره در آرامش رود
                                                                      زندگي حس شکوفايي يک مزرعه در باور بذر
                                                                     زندگي باور درياست درانديشه ي ماهي درتنگ
                                                                   زندگي ترجمه روشن خاک است در آيينه ي عشق
                                                                                             زندگي فهم نفهميدن هاست
                                                                                 زندگي پنجره اي باز به دنياي وجود
                                                                           تا که اين پنجره باز است جهاني با ماست
                                                                            آسمان  نور  خدا  عشق  سعادت باماست
                                                                                  فرصت بازي اين پنجره را دريابي                                                                        درنبنديم به نور  درنبنديم به آرامش پرمهر نسيم                                                                                                               پرده ازساحت دل برگيريم
                                                                  رو به اين پنجره با شوق سلامي بکنيم
                                                                     زندگي رسم پذيرايي از تقدير است                                                                                                وزن خوشبختي  وزن سعادتمندي است
                                                                 زندگي شايد شعر پدرم بود که  خواند
                                                                           چاي مادرم که مرا گرم نمود
                                                                              نان خواهر که به ماهي داد
                                                             زندگي شايد آن لبخندي است که دريغش کرديم
                                                        زندگي زمزمه پاک حيات است ميان دو سکوت
                                                                        زندگي خاطره آمدن ورفتن ماست
                                                                    لحظه ي آمدن ورفتن ما تنهايي است
                                                                                     من دلم مي خواهد 
                                                                        قدر اين خاطره را دريابيم